Het vallende eendje en Saturdaynight Fever!!!

Dag 5: het vallende eendje

Vandaag werd het oriënteringsgevoel van Eddy op de proef gesteld. Hij ondernam een poging om vroeger naar huis te komen, met de nadruk op ONDERNAM.
We starten de dag met een veel te kort ontbijt, the housekeeping kwam ons al bij het ochtendgloren uit ons bed halen tot groot ongenoegen van sommige vrouwelijk, niet zo grote collega's ;-), het was veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te vroeg. Maar gelukkig hebben we allemaal geen last van een ochtendhumeur en gingen we er onmiddellijk tegenaan.
Toen we vertrokken richting tram werd het kantelvermogen van Eddy al serieus op de proef gesteld, waar gaetane kan van getuigen. Hij vloog haar meerdere malen in de armen onder het mom " ik gleed uit" ja ja ... Na heel wat gewiebel besloten wij (de vrouwen) dan ook om Eddy te ondersteunen wat ook nodig bleek. Bij elke bocht, of het gedachte aan een bocht, ging hij uit de bocht. Gelukkig konden we een bus nemen richting Skyo of we liepen daar nog. Skyo is trouwens gelegen op een erg idylische plek, veel sneeuw, veel ijs, blauwe hemel en een vallende Eddy. We konden zelfs getuige zijn van een innige omhelzing tussen Eddy en het raam van de refter, tot groot vertier van de leerlingen die op dat moment in de refter aan het lunchen waren.

Daarna moest het nog beginnen. Op de terugtocht besloot Eddy om eens vroeger naar huis te gaan en ondertussen boodschappen te doen. Want volgens hem, zijn wij pekkers (waar haalt hij dat idee ;-)) Allemaal goed en wel terwijl wij op een rustig tempo enkele stageplaatsen bezochten onderging eddy een helse tocht. Het startte al met uit het shoppingcentrum geraken zonder kleerscheuren, dat laatste gedeelte lukte maar het was ook alles. In plaats van uit het centrum te lopen liep hij onder de grond tot aan het station, wat hij helemaal niet door had tot hij boven de grond kwam en aan de andere kant van helsinki zat. Maar geen nood hij zag een tram nummer vier die (volgens hem dan toch) langs ons appartement passeerde. Dus een klein looppasje en een valpartijtje later zat hij op de tram, wat een prachtig zicht dacht hij, ik had nog nooit op deze gebouwen gelet. Een half uurtje later, wanneer hij dacht dat hij bijna aan het appartement moest zijn, begon hij het allemaal een beetje verdacht te vinden, zeker toen hij opeens de bus naar skyo passeerde die helemaal aan de verkeerde kant van de stad rijdt. OK het belletje begon te rinkelen, hij zat op de juiste tram maar in de verkeerde richting. Goed vlug uit de tram naar de overkant en een valpartijtje later zat hij dan uiteindelijk op de juiste tram. Op dat moment waren Gaetane en ik ook al terug op weg naar huis. (Het scheelde geen haar of we zaten op dezelfde tram, maar dan in de juiste richting). Uiteindelijk besloten we Eddy een beetje te laten bekomen en eens een winkeltje binnen te lopen waar we tot nog toe geen tijd voor hadden. Een handtasje, 2 portefeuilles en een jasje rijker stonden we terug buiten. Let wel, dit ging niet zonder slag of stoot, we deden er welgeteld twee uren over, zo lang dat de verkoopster medelijden had met me en me een glasje water aanbood, ook gaetane was uitgeput van het shoppen en vroeg een glaasje water, dat ze prompt leeggoot tussen de handschoenenmand en deel over mij, joepie want ik had het al zo warm...Maar geen gène dan vragen we gewoon nog een glaasje water...:-).

Al bij al kwamen we op een treffelijk uur thuis, eddy had kunnen uitrusten van zijn valpartij en Gaetane had geshopt en ik was al gewassen.
een drukgevulde en vermoeiende dag dus,
morgen zijn we er weer met meer meer
groetjes, moeder de gans met haar kuikens


Dag 6: dining, wining, clubbing... saterday night fever.

Haartooi zit goed, dat is wel het minste wat we konden zeggen vandaag. Toen we bij de stageplaatsen langsgingen enkel stralende gezichtjes,... wat zijn zij en wij blij. De hoofdbedoeling van ons bezoek aan Finland is al geslaagd voor de haartooiafdeling, nu nog de sv. Toen we deze stageplaatsen bezochten waren de gezichtjes ook stralend maar meestal was dit omdat ze zo blij waren ons te zien. (We zijn nog nooit zooooo graag gezien als nu ;-)) Bij skyo is alles super ok, maar de twee andere stageplaatsen zijn nog een beetje hun weg aan het zoeken. Wat eigenlijk ook normaal is omdat het het eerste jaar is dat ze deelnemen aan leonardo en nog niet goed weten wat onze leerlingen al kunnen. We spraken de stagementoren aan en geen nood, de behandelingen die werden uitgevoerd tot nog toe bleken perfect of nog beter dan perfect en volgende week, mogen ze erin vliegen.

Eenmaal we er ons van verzekerden dat alle leerlingen goed terecht waren, vonden we dat het wel eens tijd was om onszelf te verwennen met een etentje. Dat geniale idee moet je ons natuurlijk maar een keer zeggen of we zaten al een restaurant binnen. Ettelijke uurtjes en een burger en kippetje later stonden we terug op de stoep, MMMMM wat was dat lekker. Het enige waar we ons, meerbepaald Lore, terug aan mispakten was het, jawel, dessert. Ik herinnerde me dat ik daar eens een superlekker cakeje had gegeten met warme chocolade die er zo kwam uitgelopen als je er je leppel inzette. Eddy was onmiddellijk voor het idee gewonnen, Gaetane zei: mij ga je geen twee keer liggen hebben, en weer een halve praline krijgen zeker. Gezien de prijs het dubbele was van de vorige praline in stockmann, waren eddy en ik wel zeker van ons stuk. Verlangend keken we uit naar het warme chocoladegebakje dat we ondertussen al aan andere tafels zagen passeren. Op het moment dat onze speekselklieren zo begonnen te werken dat we het bijna niet meer hielden, kwamen ze daar met twee bordjes. Door de drukte kon de ober niet recht op ons af lopen, dus konden we nog niet zien wat er in ons bord lag. Het begrip "van een kale reis thuiskomen" is voor ons bij deze gelijkgesteld aan "dessert in Finland", ook hier kregen we drie miniscule koekjes waar je met veel verbeelding chocolade terug kon vinden pfffff. Gaetane hebben we nog nooit zo hartelijk horen lachen.

Ondertussen begonnen de leerlingen ons geleidelijk aan te stalken met de vraag wanneer we eindelijk thuis zouden komen want ze wilden uit. Rond half tien, toen we uiteindelijk in het hotel aankwamen stonden ze ons al volledig opgedirkt op te wachten. Haren in model, make-up perfect, hoge hakken en verder niemendalletjes... en wij als drie eskimo's het was een mooi zicht moet ik zeggen. In speedtempo stoomden Gaetane en ik ons klaar om het concurrentieniveau toch iets haalbaarder te maken. Eddy besloot om zijn kippenren alleen los te laten en zich terug te trekken op de kamer met een boekje.
Na een helse supergevaarlijke (lees op veel te hoge hakken op ijs) tocht kwamen we toch aan bij de 'blijkbare' place to be. Het salsa Caliente club, waar een hiphopper bezig was de zaal op te hitsen, bleek een schot in de roos. De meisjes amuseerden zich kostelijk, terwijl wij (leerkrachten) het geheel gaande sloegen van achter glas (we waren precies vissen in een bokaal). Kort gezegd: het was een super leuke avond: de leerlingen konden dansen, de leerkrachten konden tetteren, en de stagementoren en teamleden vanop de stageplaatsen konden op een andere manier de leerlingen leren kennen.
morgen zijn we er weer met meer meer
groetjes de dessertlovers
Dag 7: fire... you teach me to burn ;-)

Vandaag hadden we geen echte activiteit op het programma staan, dachten we, dat was buiten het exceptionele kooktalent van de indieërs in het B-gebouw gerekend. Na het avondje uit gisterenavond besloten we de dag rustig te starten met een uitgebreid ontbijt. (let wel, ons ontbijt namen we een ruime tijd na lunchtijd omdat we zolang lagen te praten in ons bedje deze morgen) Opeens hoorden we een schel geluid, we keken alledrie naar elkaar en riepen synchroon BRAND!!!!

Het was maar een woord, Eddy vloog de deur uit, niet volledig beseffende dat hij enkel zijn lange onderbroek en een t-shirtje droeg, op blote voeten stormde hij de trap af roepende brand, brand, brand,... ik moet zeggen een sirene had het zeker niet beter gekund, want hij kwam er luidkeels bovenuit. Gaetane en ik die iets georganiseerder waren, hebben toch de reflex gehad om schoenen en een jas aan te trekken. De jas van Gaetane was wel haar kamerjas, maar kom het kon ermee door. We liepen ( en echt liepen) alle kamers af met de boodschap, jas aan, schoenen aan, sleutel mee, deur toe en naar beneden. Gelukkig waren de meisjes al gewoon aan brandoefeningen van school, en deden ze vlotjes wat we hen vroegen, tegendeel sommige onder hen stonden al lang beneden voor wij aankwamen. Op de weg naar beneden kwamen we Indieërs tegen die ook in ons gebouw zaten, die ons bekeken alsof een carnavalstoet passeerde, ik riep hen toe fire, fire en zij antwoorden met zijn vieren: yes, yes met een grote smile maar ze bleven op hun gemak staan????!!!!!. Eens buiten, iedereen geteld, keken we rond en zagen we dat iedereen van de leerlingen in zijn pyjama was, inclusief leerkrachten (lange onderbroek niet te na gelaten natuurlijk;-)) Iedereen was naar buiten gestormd en had enkel het hoogst nodig mee, voor onze leerlingen betekende dit hun nieuwe Geuss handtas!! en hun fototoestel. Trillende Eddy wekte wel heel wat medelijden van het leerlingenteam waardoor hij prompt slofjes kreeg met strikjes op, een dikke gebreide sjaal en een roze beremuts.

Ik moet zeggen voor dat zicht alleen zouden Gaetane en ik onmiddellijk het brandalarm terug aansteken,... hilarisch. Geen nood gezien de vele fototoestellen van de leerlingen zal er zeker een foto op de blog verschijnene. Na een kleine tien minuutjes kwam het securtityteam alles controleren en wat bleek; het zal wel dat de Indieërs veel pret hadden met ons, het waren namelijk zij die zo'n erg pikant eten gemaakt hadden, waardoor het alarm was afgegaan.

Maar goed, een goede fitnessoefening en een klein halfuurtje later zaten we terug aan de ontbijttafel nog altijd aan het lachen met de gedachte aan eddy in de sneeuw.
Door onze moed en doorzetting besloten de meisjes om boodschappen mee te brengen voor ons (zijn ze niet lief ), in ruil houden we morgen een pannenkoekenavond op ons appartement,... hoe zal dat aflopen.
(by the way ondertussen ontdekten we ook dat eddy de perfecte opvolger is voor een nieuwe "herbal essence" reclame, wanneer hij een koude douche neemt na een sauna ;-))
Morgen zijn we er weer met meer meer,
vele groetjes the firedepartement en onze sirene.