Steffie Baeyens:De laatste week ging naar gevoel wat trager, iedereen verlangde namelijk om naar huis te kunnen.
Ook de laatste stagedag begon traag, maar eenmaal de leerkrachten er waren om model voor ons te komen liggen ging de tijd voorbij.
Wanneer we met onze behandeling klaar waren mochten ook wij naar huis. Wat goed uitkwam want ik en kelly moesten namelijk nog een feestje voor lore organiseren.
Iedereen uitgenodigt en de kamer versierd met slingers en ballonnen (in het roze natuurlijk :p) kon het feestje beginnen.
Zaterdagochtend genieten van ons laatste ontbijt samen. Om daarna de hele voormiddag te gaan shoppen en daarna op de zee te gaan lopen.
De zee was grotendeels nog bevroren en het ijs was zeker 1m dik. Toch was het niet glad doordat er nog een dikke laag sneeuw op lag.
Op het eerste zicht was het niet echt de zee waar we op wandelden, maar toen we op een andere plaats kwamen genoten we echt volledig van het uitzicht.
In de verte kon je namelijk zien waar er geen ijs meer lag en je kon het zien sneeuwen.
Na deze prachtige beelden van Helsinki gingen we met de volledige groep een laatste keer gaan eten in een gezellig en mooi italiaans restaurant. Toen het etentje er op zat gingen we allemaal terug naar ons appartement, er moesten namelijk nog valiezen gepakt worden. Want morgenochtend was daar geen tijd voor en zou ik zeker geen zin meer gehad hebben om mijn valies nog te maken.
Eenmaal aangekomen in Zaventem en onze koffers genomen, zagen velen hun familie al staan. Ik ook, mijn vriend, mama en stiefpapa stonden mij al op te wachten, mijn vriend met een cadeautje voor me in de hand. Hierna gingen we eerst langs naar zijn mama om vervolgens naar mijn tweede en grote verrassing te gaan, hij had een autotje voor mij gekocht :D
Kelly Olivier:
Zaterdag 13 maart
De voorlaatste dag was aangebroken !!!
Om 9u opgestaan en gaan shoppen :)
Nog wat souvensiers gekocht en we keerden terug.
Terug op het appartement kwam ik tot de conclusie dat de house cleaning mijn mooie handdoek van Snoopy had meegenomen pff :(
Snel naar de leerkrachten gegaan om te vragen wat ik moest doen.
Gelukkig heeft Mevr. Vercruysse naar de cleaning dienst gebeld en ze gaan mij handdoekje opsturen naar huis. Hopelijk komt hij veilig en wel aan...
Om 14u zijn we allemaal ( Steffi, Lore en ik) samen met de leerkrachten op de zee gaan wandelen.
Wat een prachtig uitzicht !!!
Na een heuse wandeling van ongeveer 3u zijn we teruggekeerd.
De mensen die niet mee waren hebben wat gemist ;)!
Daarna zijn me met ons 6jes nog een cotailtje gaan drinken Mmmmm heerlijk was hij!
Later op de avond zijn we dan met de volledige groep naar de Italiaan getrokken waar ik een pasta met scampi's heb gegeten. De maal was overheerlijk.
Dan terug naar het appartement gegaan en nog wat koffers gemaakt.
Vroeg ik het bedje gekropen want we moeten vroeg opstaan om naar huis te vertrekken.
Groetjes Kelly O.
De nieuwe ploeg is gearriveerd! Maar ook dat is niet zonder slag of stoot gebeurd ;) Vooraleer we eindelijk op het vliegtuig stapten, hadden we er al een stressvolle morgen opzitten… Mevrouw Rotey was al nerveus omdat mevrouw Vercruysse slechts 5 minuutjes voor de trein in Oostende vertrok, arriveerde. We waren wel beiden opgelucht toen we elkaars koffers zagen en wogen… Van allebei loodzwaar, aangevuld met nog een serieuze handbagage. Je weet nooit wie of wat je tegenkomt en we reizen tenslotte naar een koud land... Hilariteit alom, zeker toen we mevrouw De Groote in Brugge zagen wachten met een veeeeel beperktere valies… Het lachen verging ons wel een beetje toen we door de luidsprekers hoorden dat onze trein werd opgehouden. We misten onze aansluiting naar Zaventem met als gevolg dat we 50 minuten later dan gepland arriveerden op de luchthaven. We vreesden al dat we te laat waren om in te checken maar we mochten nog mee (ondanks het overgewicht van de koffers van mevrouw Rotey en Vercruysse) De rij wachtenden na ons was wel heel beperkt. Geen tijd meer voor een koffietje, taxfreeshopping,… we mochten direct “boarden”. Aangekomen in Helsinki stond het ontvangstcomité ons op te wachten. Altijd leuk om een bekend gezicht te zien in een vreemd land. Klein probleempje: de bussen staakten. Mevrouw Verhelst regelde een airbustaxi en zo moesten we onze loodzware bagage ook niet sleuren… Opluchting in de ogen van mevrouw Rotey en Vercruysse Onze twee collega’s overstelpten ons al onmiddellijk met “wilde” verhalen over hun belevenissen van de voorbije anderhalve week.
We werden verrast toen we ons ruim en gezellig appartementje (met sauna) zagen. We voelden ons al direct een beetje thuis. Onze lieve collegaatjes hadden overheerlijke spaghetti voor ons gekookt dus daar moesten we ons al geen zorgen over maken. Zo konden we op ons gemak goeiendag zeggen aan de leerlingen en verder gebrieft worden.
De volgende morgen werden we verwacht op onze partnerscholen. De meisjes van SV gingen mee met mevrouw De Groote en Vercruysse naar Skyo, de haartooimeisjes bezochten met mevrouw Verhelst, Rotey en meneer Thuyn Helpa.
Kimberly en Steffi demonstreerden aan een klasje Finnen hoe je gelnagels aanbrengt, de anderen “fantasielakten” de nagels van de overige meisjes. Iedereen luisterde geboeid en algauw ontstonden – zoals wij het helemaal kennen ;) – leuke gesprekken over valse wimpers, het Belgische en Finse schoolsysteem, …¬ En dat gebeurde allemaal in een zeer voortreffelijk Engels dus qua vakoverschrijdend werken kan dat tellen!
Skyo is een veel kleinere school dan het Ensorinstituut en maakt ook een heel gezellige indruk. Alle klassen zijn zeer goed uitgerust en hebben een andere bloemennaam. Ze worden ingericht en aangekleed volgens de kleur van deze bloem.
In de namiddag waren ze zo gastvrij dat we een lesje gelaatsverzorging mochten bijwonen. We wachtten vol enthousiasme af maar dat was eigenlijk een tegenvaller. De Finse leerlingen werkten op elkaar en de leerkracht gaf les in het Fins. Wij mochten observeren maar werden jammer genoeg niet bij de les betrokken. Hopelijk is het volgende week anders.
In Helpa was het toch ietsje anders. De Finnen zaten daar al vol spanning te wachten om op onze leerlingen en leerkrachten een manicure uit te voeren. We genoten ervan maar toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de methodes die wij aanleren op school veel en veeeeeeeeeeel beter zijn ;) Daarna kregen we nog een rondleiding en opnieuw viel ons de superuitrusting op.
Later in de namiddag bezochten de leerkrachten nog samen de stageplaatsen zodat we ook als nieuwe ploeg wisten waar we moesten zijn.
’s Avonds hadden we opnieuw wat tijd om verder bij te kletsen… 5 leerkrachten samen, leerlingen die een voor een langskwamen en de chat- en skypesessies met het thuisfront op de achtergrond zorgden voor een drukte van jewelste ;) We namen met spijt in het hart afscheid van onze twee collegaatjes en na een goede nachtrust kon de rust wat terugkeren.
’s Morgens namen we wat tijd om te acclimatiseren en in de namiddag maakten we goed ingeduffeld een wandeling door de stad. Die sneeuwbotjes waren toch niet overdreven om in onze valies te steken hoewel mevrouw Rotey nog altijd zeer blij is dat ze niet gesleurd heeft aan een paar lompe “moonboots”. Haar hakjes doorstaan het hier wonderwel en van uitglijden of vallen is nog geen sprake geweest. Na elf dagen verdient ze zeker en vast een prijs voor elegantste toerist op het ijs. Kleedjes, rokjes, hoge hakken doen het hier perfect en zij is dolgelukkig! Dat draagt in elk geval bij tot onze groepssfeer want we hadden er niet bij willen zijn, was dat toch niet gelukt…
Op onze weg bezochten we vrijdag en zaterdag de meisjes op hun stageplaats. De leerlingen van haartooi krijgen altijd maar meer vertrouwen van hun mentoren en mogen ook altijd maar meer doen. Ze worden bestempeld als een “professional”. Dus dat is zeker en vast een pluim voor de leerlingen zelf en de leerkrachten die dag in dag uit hun best doen om de leerlingen de beste technieken aan te leren. Eline heeft hier zelfs een jobaanbieding gekregen! Ze mag onmiddellijk blijven maar ook in september is ze hier meer dan welkom! Dus veel om over na te denken! Terug thuis zal ze alles eens goed overwegen. Is het vriendje bereid om een jaar te volgen? Is het betaalbaar om hier te wonen? Kan ze vrienden en familie zo lang missen? Een unieke kans die ze geen tweede keer zal krijgen…
De meisjes van schoonheidsverzorging hebben wat minder werk maar ze zijn creatief genoeg om zichzelf en elkaar bezig te houden als er geen klanten zijn. Ze zullen zelf in elk geval volledig gepeeld, geëpileerd, gewaxt, gemasseerd,… terugkeren naar huis.
Zaterdagavond was het na al dat zware werken eindelijk tijd voor een big party! Klein discussiepunt werd de plaats waar we naartoe gingen maar wij hebben heel professioneel de knoop doorgehakt ;) Probleem is natuurlijk dat je op veel plaatsen meer dan 21 jaar moet zijn om binnen te mogen. Nieuwe topjes en naaldhakken werden uit de kast gehaald, haren verlengd met extensions, wimpers gekruld, haar geföhnd… tot iedereen er piekfijn uitzag om te gaan dansen. Ook de krullen van mevrouw Vercruysse werden uitgebrusht en met de nieuwe krultangen uit Helsinki voorzien van “Beyoncekrullen”
De “Fabric” is een heel moderne en toffe club met verschillende zalen en verschillende muziekgenres. De smaken kwamen blijkbaar goed overeen want iedereen bleef in de R&B- zaal en proefde van de zelfgemaakte cocktails. Iedereen danste en liet zich gaan op de leuke beats. Het enige probleem waren de lastige jongens die het moeilijk hadden om van de meisjes af te blijven en zo soms echt vervelend waren. Maar het “samen sterk”-gevoel kwam snel boven en onze boze blikken lieten velen afdruipen…
Het werd een leuke avond! En zeker en vast omdat de harde kern wat langer wilde blijven en mevrouw Vercruysse zich dan maar “opofferde” om samen met de meisjes nog wat te dansen en ambetante jongens af te schepen… De terugweg naar huis te voet was veel minder want de stiletto’s begonnen hun tol te eisen. Sommigen sleepten zich bij -14 graden blootsvoets verder tot we na driekwartier thuis arriveerden. De bedjes lonkten zodat we ons opnieuw wat konden opwarmen.
Nadat we lang uitsliepen op zondagmorgen, verzamelden alle leerlingen om 15u op het appartement van de leerkrachten. Ze kregen hun zakgeld voor de laatste week en dat kwam voor velen geen moment te vroeg… We beslisten om samen te gaan bowlen maar maakten eerst een wandeling door de stad. De frisse buitenlucht en het winterzonnetje deden deugd. Op de bowlingbaan verdeelden we ons in vier groepen en hadden dolle pret. Enkel jammer dat sommigen op voorhand niet hadden bedacht dat bowlen en gelnagels geen ideale combinatie vormen . Shevy en Charlotte werden de winnaars van deze Ensorgame!
’s Avonds hadden we opnieuw afspraak op ons appartement om de PowerPointvoorstelling nog eens te oefenen. De meisjes zullen morgen immers aan de leerlingen van Skyo een aantal weetjes over België, het Ensorinstuut en de afdelingen haartooi en schoonheidsverzorging voorstellen.
OP DE REACTIES KUNNEN JULLIE DE BLOGJES VAN DE LEERLINGEN LEZEN!
Dag 5: het vallende eendje
Vandaag werd het oriënteringsgevoel van Eddy op de proef gesteld. Hij ondernam een poging om vroeger naar huis te komen, met de nadruk op ONDERNAM.
We starten de dag met een veel te kort ontbijt, the housekeeping kwam ons al bij het ochtendgloren uit ons bed halen tot groot ongenoegen van sommige vrouwelijk, niet zo grote collega's ;-), het was veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te vroeg. Maar gelukkig hebben we allemaal geen last van een ochtendhumeur en gingen we er onmiddellijk tegenaan.
Toen we vertrokken richting tram werd het kantelvermogen van Eddy al serieus op de proef gesteld, waar gaetane kan van getuigen. Hij vloog haar meerdere malen in de armen onder het mom " ik gleed uit" ja ja ... Na heel wat gewiebel besloten wij (de vrouwen) dan ook om Eddy te ondersteunen wat ook nodig bleek. Bij elke bocht, of het gedachte aan een bocht, ging hij uit de bocht. Gelukkig konden we een bus nemen richting Skyo of we liepen daar nog. Skyo is trouwens gelegen op een erg idylische plek, veel sneeuw, veel ijs, blauwe hemel en een vallende Eddy. We konden zelfs getuige zijn van een innige omhelzing tussen Eddy en het raam van de refter, tot groot vertier van de leerlingen die op dat moment in de refter aan het lunchen waren.
Dag 6: dining, wining, clubbing... saterday night fever.
Haartooi zit goed, dat is wel het minste wat we konden zeggen vandaag. Toen we bij de stageplaatsen langsgingen enkel stralende gezichtjes,... wat zijn zij en wij blij. De hoofdbedoeling van ons bezoek aan Finland is al geslaagd voor de haartooiafdeling, nu nog de sv. Toen we deze stageplaatsen bezochten waren de gezichtjes ook stralend maar meestal was dit omdat ze zo blij waren ons te zien. (We zijn nog nooit zooooo graag gezien als nu ;-)) Bij skyo is alles super ok, maar de twee andere stageplaatsen zijn nog een beetje hun weg aan het zoeken. Wat eigenlijk ook normaal is omdat het het eerste jaar is dat ze deelnemen aan leonardo en nog niet goed weten wat onze leerlingen al kunnen. We spraken de stagementoren aan en geen nood, de behandelingen die werden uitgevoerd tot nog toe bleken perfect of nog beter dan perfect en volgende week, mogen ze erin vliegen.
Ik moet zeggen voor dat zicht alleen zouden Gaetane en ik onmiddellijk het brandalarm terug aansteken,... hilarisch. Geen nood gezien de vele fototoestellen van de leerlingen zal er zeker een foto op de blog verschijnene. Na een kleine tien minuutjes kwam het securtityteam alles controleren en wat bleek; het zal wel dat de Indieërs veel pret hadden met ons, het waren namelijk zij die zo'n erg pikant eten gemaakt hadden, waardoor het alarm was afgegaan.
Maar goed, een goede fitnessoefening en een klein halfuurtje later zaten we terug aan de ontbijttafel nog altijd aan het lachen met de gedachte aan eddy in de sneeuw.
Door onze moed en doorzetting besloten de meisjes om boodschappen mee te brengen voor ons (zijn ze niet lief ), in ruil houden we morgen een pannenkoekenavond op ons appartement,... hoe zal dat aflopen.
(by the way ondertussen ontdekten we ook dat eddy de perfecte opvolger is voor een nieuwe "herbal essence" reclame, wanneer hij een koude douche neemt na een sauna ;-))
Morgen zijn we er weer met meer meer,
vele groetjes the firedepartement en onze sirene.
Dag 3: Kennismaking stageplaats Lore en Kelly en met de Finse Sauna
Om 11u moesten Kelly en Lore paraat staan om hun stage plaats te gaan bezoeken. Gelukkig zitten we niet ver van de stageplaats van Steffi en Jessica. Na het aankopen van 5 krultangen waren we terug op weg naar ons appartementje. In de middag hebben we genoten van een sauna'tje :) het enige dat ontbrak was een masseur die ons met een fruitsapje verwende. Na enige zoeken naar een masseur , hadden we ons slachtoffer gevonden maar helaas was de afstand te ver om met zijn fietsje van België tot bij ons te komen.
De BLOG VAN THARI:
Vandaag moesten we allemaal voor de eerste keer naar onze stageplaats.
ik zit bij Skyo samen met Shevy, Kimberly, Jennifer, Charlotte en Alyssa.
We moesten allemaal om 9u30 er zijn. Miriame,1 van onze stagementors onthaalde ons zeer vriendelijk. Ze toonde ons waar we moesten omkleden, en zo kon onze eerste dag beginnen.Eerst hebben ze ons een hele rondleiding gegeven in de school. het is wel moderner dan thuis in België. De zetels waren allemaal elecktrisch en ze hadden allemaal zelf een freestoestel. Miriame legde uit dat de leerlingen niets moesten kopen van instrumenten of gereedschap voor de behandelingen, omdat de staat dat allemaal betaalde. ze moesten wel hun eigen boeken betalen en hun short, broek en schoenen. na de rondleiding hebben we nog eventjes gepraat met Miriame en om 12u mochten we al terug naar huis. Dit was onze eerste stagedag, leerrijk maar kort.
DE BLOG van CHARLOTTE:
We hebben lang uitgeslapen maar er kwamen er van bio om hun haar te doen voor Marijke. We hebben blijven slapen terwijl zij al vroeg in de weer was. Erna hebben we wat gepraat en zijn we samen aan de ontbijt tafel geweest. Tegen dat wij bijna klaar waren met ons ontbijt werden Stephanie en Elien wakker. Onder ons waren der nog enkele meiden moe en zijn ze terug in hun bedje gekropen. Ik had wat problemen met internet waardoor ik met mijn ouders belde. En ik slecht nieuws te horen kreeg. Maar men papa en mama hebben dit al opgelost. Zodat ik mij er niets van moet aantrekken. Maar diep vanbinnen zit ik toch met het slechte nieuws in. Niet alleen voor mij was dit een harde dag voor anderen onder ons ook. In de late middag zijn we vertrokken naar onze stages. Waar we onze contracten hebben laten onder tekenen en een afspraak maakten om de dag erna te gaan werken. Toen zijn we naar de liddl geweest en inkopen weest doen voor de ganse week. Erna hebben we een taxi genomen aan het station. Waar Elien juist naast de taxi weg sloor. Als we later thuis kwamen ging Elien voor ons koken. Ze maakte heerlijke wentelteefjes. Die avond hebben ons allemaal wat afgezonderd. Ik kroop zoals gewoon achter mijn computer met muziek. En kijk dagje drie zit er ook al terug op.
Dag 4:
Vandaag was een zeer leuke dag. We mochten voor het eerst naar onze stage plaats om te gaan werken. Iedereen was zeer benieuwd hoe alles zou verlopen. We zijn met zen vijf naar de stages vertrokken na een stevig ontbijt. Toen we er aan kwamen was er bijna geen werk. Maar we zagen dat de rekjes vuil waren dus gingen we met zen allen aan de slag. Na een half uurtje hadden we al gedaan. Dan hebben we met iedereen er wat kennis gemaakt. Het waren zeer vriendelijke meisjes en de baas was ook zeer vriendelijk. Hij gaf iedereen een kans en toonde alles. Iedereen mocht doen waar hij goed in was. Zo kon hij ook zien wat ik kon. Later die dag kwam hij ook zeggen dat het in Finland zeer onbeleefd is recht te staan als personeel die geen werk heeft. Daar moet je gaan zitten want dat is hier hun manier tegenover de klanten. Was een kleine aanpassing maar iedereen respecteerde het. Toen liet hij ons zien hoe je kon scheren bij hen. Normaal mocht ik die man doen maar hij was niet zeker of ik het wel kon en daar heb ik dan ook begrip voor. Want iedereen heeft een andere manier van werken, en ze hadden ook andere producten. Voor te scheren deed hij het zelfs met een product dat ik nog nooit had gezien. Ze waren er zeer vriendelijk en iets anders had ik ook niet verwacht. We hebben van 10 uur tot 16 uur moeten werken. Toen we thuis kwamen ben ik begonnen aan het eten en de anderen gingen de was gaan doen. Later die avond hebben we hier en daar wat gezeten en ik heb ook weer wat asociaal gedaan met men laptop. Had ook wat last van heimwee en eerlijk gezegd heb ik het een moment niet zien zitten omdat ik naar huis wou. Je bent ook 24 op 24 bij elkaar en niet echt een momentje voor je zelf. Waardoor er ook sommige dingen beginnen te ergeren maar durf er dat ook niet over praten met de persoon in kwestie. Later die avond ben ik vroeg in men bedje gekropen en wat naar men foto zitten staren.
Hoe langer ik hier zit hoe leuker het hier is. Alleen worden er volgende week een paar veranderingen gedaan ieder koopt voor zich. Hierdoor zullen er dan ook geen discussies meer komen. Alles is hier super hopelijk in belgië ook.
groetjes charlotte d.
De BLOG van Steffi, Lore, Kelly
Dag 4: 1ste stage dag.
Steffi zit bij Sirpa: Na veel poetswerk mochten ik en Jessica op een stoel gaan zitten 3uur lang. Wat vermoeiend! De volgende dag zagen we niet meer zitten maar gelukkig viel de 2de dag wel mee. Lore en Kelly zitten bij Japona: Eveneens na veel poetswerk en de vraag 'Can you Vaccüm?' zat de dag er ook ons voor op.
Na het sorteren van onze was besloten we om eens een wasje te doen. Na enige tijd te wachten was de was klaar. Aangezien er op ons appartement maar weinig faciliteiten zijn om het wasje omhoog te hangen besloten we de veldbedjes te nemen. Eenmaal de was opgehangen zagen we dat er niets verkleurd of gekrompen was. Dikke Bravo !!
Dag 5: 2de stage dag
Aangezien dat we in shiften moeten werken konden Lore en Jessica uitslapen. Kelly en Steffi daar in tegen mochten al om 7u uit hun bed! Oh wat was dat zwaar!
Kelly: Gelukkig mocht ik de dag beginnen met een pedicurtje :) Met het weinige en onhygiënische materiaal! Terwijl ik de pedicure deed lag Mevr. Japona te slapen ........ Gelukkig kwam Lore mij vergezellen om 12u. Na samen een wenkbrauw- en wimperkleuring uit te voeren, wimpers kleuren in het blauw vonden wij niet ideaal dus deden we het in het zwart. Om 15u was ik er al vanaf en ging ik Steffi opwachten.
Steffi: Na opnieuw poetswerk van 3u had ik mijn eerste pauze. Na mijn pauze mocht ik kijken naar een gelaatsverzorging en kwam Jessica mij vergezellen. Jessica mocht een manicure uitvoeren terwijl ik een pedicure had. Eenmaal gedaan met de pedicure gingen ik en Kelly nog vlug even naar de winkel om wat boodschappen te doen.
Lore: Na wat rond kijken en bezoek van de leerkrachten ( die ik nog nooit zo graag had zien komen) Had ik om 16u een klant voor lichaamsverzorging met massage, scrub en pakking. Waarbij ik alles zelf moest uitzoeken. Na de behandeling was ik de enige die in het salon aanwezig was. Niet wetend hoe ik moest aflsluiten ben ik maar snel vertrokken.
Dag 6: 3de stage dag en Party-time
Steffi: Samen met Jessica mochten we weer vroeg uit ons bedje. Nog maar half wakker trotseerden we de koude. Eenmaal aangekomen op onze stage plaats mocht ik onmiddelijk een gelaatsverzorgin uitvoeren. Hierbij moest ik onze massage tonen waarna Sonja haar massage toonde. Na de verzorging mochten we de klant ook nog een make-up uitvoeren. Daarna heb ik een manicure toegepast op Jessica aangezien er niets anders te doen was. Daarna heb we samen nog 2 manicures uitgevoerd en mochten we vertrekken.
Lore en Kelly: Toen we toe kwamen op het 4de verdiep en na te hebben aangebeld bleek er niemand te zijn. Na 5minuten hoorden we de lift dus gingen we snel terug rechtstaan. Uit de lift kwam 1 van de werkneemster en stelde ons verbaasd de vraag. 'Do you have to work today?' en wij zeiden volmondig 'Yes, We do!'.
Daarna stelde ze nog de vraag of we klantjes hadden... Niet dat we wisten. Daarna legden we uit dat we ook op elkaar mochten werken. Dus hebben een manicure op elkaar uitgevoerd. Om 11u kwam Mevr. Japona binnen en vernamen dat we een gelaat en pedicure moesten uitvoeren en nogmaals hoorden we dat we ' Wonderfull hands' hebben. Blijkbaar zijn hier niet veel gewoon...! ;-) Samen: Daarna gingen we achter veel boodschappen naar de Liddl en vonden het verstandig om met de tram terug te keren...
S' avonds was het part time. De hipste club van Helsinki ging terug open dus waren we daar met zn alllen gezet =)! Bij het thuis zijn we allen met een ijsje in bed gekropen Mmmmm :)
Dag 7: BRAND
Na het uitslapen besloten we om een uitgebreid ontbijt te nemen met 3 gangen. Om te beginnen aten we een eitje, daarna een bordje cornflaks en we sloten af met broodjes. Helaas hebben we deze niet volledig kunnen opeten. Want Lore dacht dat er een auto alarm afging. Toen we overal beweging hoorde blijk het het brandalarm te zijn. Snel schoenen en jas aan en naar buiten! Iedereen was blijkbaar nog in pyjama eveneens de leerkrachten!!De ene had al iets meer aan dan de andere! Buiten hebben meer dan 10 minuten mogen wachten op de brandweer alé wat je brandweer kan noemen.. het was sercurity. Blijkbaar kon iemand niet zo goed koken uit het B gebouw ( wij zitten allemaal in A) Daarna mochten we terug naar binnen en konden we onze dag verder doorbrengen met een saunaatje.
De BLOG van Jennifer en Kimberly
Dag 7
Het is zondag dus lang uitslapen , dat was nodig na een avondje dansen. We stonden op om 1uur, aten een boterhammetje. En gingen in de douche, juist wanneer ik uit de douche kwam en mij had afgedroogd hoorden we iets, ik dacht het is alarm we moeten naar beneden! En het was ook zo , het was brandalarm, ik deed vlug mijn kleren. Meneer Thuyn kwam op zijn blote voeten vragen of we geen schoenen voor hem hadden dus gaf ik hem mijn kleine pantoffeltjes. Hij was goddelijk. En we loopten met zen allen vlug naar beneden. We stonden allemaal beneden in pyjama, dus met niet veel kleren aan. We wachtte zeker een halfuur in de kou voordat het was opgelost. Blijkbaar wou één of andere meneer koken en kon dat niet zo goed , en was er iets in brand geschoten. Niet erg dus. Zo gingen we rustig naar boven en waren we opeens goed wakker! De rest van de dag luierden we een beetje.
dag 3: de dag der electriciteit:
Vandaag begon de dag al spannend, Mevr. Vanderbeken besloot het lot te tarten meer bepaald "het electrisch lot". Tijdens het ontbijt kon ze ons al verbazen met een koud staaltje en de vraag hoe goed komen een broodrooster en een mes (die je er lekker in stopt terwijl het brood aan het roosteren is) overeen. Verbazing allom. Wat een lef!!!!!! Gezien de veelvuldige vonken en rook kon ze uiteindelijk constateren dat dit waarschijnlijk niet de beste manier was. Toch probeerde ze nog een tweede keer, hierna had ze eigenlijk geen haardroger meer nodig want haar froufrou stond al serieus in de lucht desondanks besloot het lot een tweede keer te tarten. Dit maal in de badkamer waar ze met haar voetjes lekker in het water stond (die uit de douche gelopen was ) kwestie van goed te geleiden voor de kenners, besloot ze haar haar te drogen. Ok tot zover zo niemand dit al na doen maar nu komt het, wanneer de haardroger werd aangestoken doken mr. Thuyn en ik spontaan onder tafel. Moesten we gekund hebben, we gingen naar het toilet maar we durfden niet want mevr. Vanderbeken was nog steeds zich van geen kwaad bewust, en bleef pogingen ondernemen om haar froufrou in oorspronkelijk staat te krijgen. (kleine noot: toen waren we nog geen half uur op, en we zagen al twee keer ons leven passeren.)
Maar goed wij twee zo wit als een lijk, mevr. Vanderbeken met haar froufrou op zijn plaats (na verschillende gevaarlijke pogingen) naar beneden waar de leerlingen ons al stonden op te wachten. We twijfelden even of we de tram zouden nemen, maar toen we zagen dat de deuren electrisch openden durfden mr. Thuyn en ik al niet meer, Mevr. Vanderbeken verstond niet waarom. Gevolg met zijn allen te voet richting stad. We bezochten japona, het instituut waar twee van onze leerlingen stage zullen volgen. Ook hier bleef het lot ons volgen. De electrische lift ( die max. 4 personen kon dragen, de ademnood al niet in rekening genomen) wou Mevr. Vanderbeken wel eens uittesten met zijn vijven. Voor de rit omhoog heb ik toch even gepast, de rit omlaag ondernamen we wel (het enig wat kon gebeuren volgens Mr. Thuyn was dat we sneller beneden zouden zijn).
We waren al snel (zie hierboven) terug uit de lift, met als gevolg dat we te vroeg op de volgende afspraak waren, dus besloten we een wandelingtje te maken door het shoppingcentrum. DIT HADDEN WE BETER NIET GEDAAN, Mevr. Vanderbeken rook van een afstand electrische krultangen, en ja hoor, opeens zat ze al op de stoel handschoen op de grond gegooid, handtas erbij en doe maar, hoe meer electriciteit hoe liever. Gevolg vijf krultangen later en te laat kwamen we terug buiten.
De echte uitdaging van de dag moest toen nog beginnen, kaartjes kopen voor de bus, de loketbediende zal het geweten hebben. Ze vroeg ons van welk land we waren waarschijnlijk om een bordje te kunnen uithangen verboden voor belgen. We namen ongeveer een enorm verwarrend uur van haar tijd in beslag. Maar als het puntje bij het paaltje kwam, hadden we onze tickets. En daar had je het weer, electrische wc's, hoe bedenken ze het toch. Gelukkig konden we Mevr. Vanderbeken afleiden en langs de andere kant naar buiten glippen. oef... weer een jaar langer leven.
Goed uiteindelijk busje naar skyo, hallo, hey, hallo, busje terug naar het station voila dit was ons bezoek aan skyo, de school voor schoonheidsspecialisten. Het was er rustig omdat de finnen deze week vakantie hebben.
joepie, joepie, op naar het avondeten, opgewarmde spaghetti wat kan daar verkeerd mee gaan... niets zou je zeggen, maar dat was buiten de ongelofelijk creativiteit en scherpzinnigheid van Mevr. Vanderbeken gerekend. Vraagje hoe warm je best spaghetti op?: a je zet de spaghetti op een kleine vuurtje en je roert in de pan, b je zet de spaghetti op een iets hoger vuurtje en je roert voortdurend in de pan of c je zet de spaghetti volle bak en kruipt in je bed.
RARA... wat denk je. Mr. Thuyn en ik ijverig aan het werk om een blog te schrijven, begonnen opeens vreemde geluiden te horen. Vreemd zei mr.thuyn dat is hier de eerste keer dat ik de buren hoor. 5 minuten later zeg ik vreemd dat is hier de eerste keer dat ik het eten ruik van de buren, het zal wel niet zo lekker zijn, het ruikt nogal verbrand. Mevr. Vanderbeken rook en hoorde niets. Toen de zwarte rook onze kamer kwam binnen gedreven begonnen we dit toch wel al een beetje heel erg raar te vinden. Tot ik opeens naar het toilet moest maar deze niet meer kon vinden, onze spaghetti stond volle bak op het vuur terwijl de kok van dienst volle bak aan het lezen was wat we op de blog hadden geschreven. Redden wat er te redden viel, gelukkig hadden we een grote ijsvoorraad die morgen zeker aangevuld zal moeten worden. MAAR; het was lekker ;-)
Moraal van het verhaal Mevr. Vanderbeken is een deardevil.
Dit was het voor vandaag morgen meer weer met meer...
groetjes het elektroschock team
dag 4: mini me, maxi food
Wat een zalige nacht, gewekt worden met de geur van verse koffie en toast wat wil een mens nog meer. Eddy onze huiskok (gezien de omstandigheden van gisterenavond) heeft zijn dames verwend. We moesten natuurlijk onze grote voorraad nieuwe tangen uitproberen. Met als gevolg verlieten we (door de magische handen van Mr. thuyn) allemaal het appartement als miss world (behalve Mr thuyn hij was mister world)
We bezochten alle stageplaatsen van haartooi en een stageplaats van schoonheidsverzorging en tot nu toe viel alles goed mee. Er was werk, er werd hier en daar iets aangeleerd, kortom voor een eerste dag mogen we niet klagen. Een van onze leerlingen kreeg zelf al een aanbieding om hier te werken tijdens de zomer, ferm hééééé. (en net in het salon met die knappe gast hihi).
Na zo een goede stagedag vonden we dat we wel iets verdiend hadden. We zagen het groots meer bepaald in de vorm van chocolade. In stockmann herinnerde ik me, kon je erg lekkere chocolademelk krijgen. Goed, dat gingen we dus doen. Omdat we ons als Belgen al niet zo populair gemaakt hadden bij het busloket besloten we ons als nederlanders te gedragen. We bestelden één taartje voor drie een chocoladetaartje gevuld met crème bruléé mmmmmmmmmmmmmmmm lekker. De verwachtingen waren hoog gespannen en we wachten en wachten en toen eindelijk kwamen ze daa; een enorm bord werd op onze tafel geschoven met in het midden van het bord een prachtige glanzende met nootjes bedekte...mini-praline. Nog nooit in heel ons leven hebben we zo'n kleine hapjes genomen, geloof het of niet maar we presteerden het om twee uur met drie personen aan één praline te eten plus te verdikken. Dit merkten we toen Mevr. Vanderbeken en Mevr. Verhelst naar het toilet moesten. Toen Mevr. Vanderbeken op een elegante wijze naar het toilet flaneerde volgde Mevr. Verhelst die eventjes over het hoofd had gezien dat Mevr. Vanderbeken tussen 2 miniscule palen was gelopen. Dit besefte ze pas halfweg tussen de palen, toen ze het oorverdovende geschater van Mr. Thuyn niet meer kon miskennen, die de situatie al vroeger had ingeschat. Met adem ingehouden slaagde ze er toch in de toiletten te bereiken. Eenmaal op het toilet besefte ze dat het haar beurt was om te lachen toen ze alle zwevende voetjes vanonder de deuren zag bengelen, de toiletpotten waren veel te hoog voor sommigen onder ons ;-)...
morgen zijn we er weer met meer weer meer..
groetjes the beyonce dream team ;-)
Volledig relaxt konden we in de namiddag verder doen met onze stagebezoeken en onze prospectie voor volgend jaar. Een aantal leerlingen hadden hun laatste stagedag en namen – al dan niet met een traantje – afscheid van hun collega’s en stagementoren. ’s Avonds was er op de kamer van Steffi, Lore en Kelly een minifeestje voor de verjaardag van Lore. Hun kamer werd leuk versierd met ballonnen en slingers. Deze sfeer, de lekkere hapjes en drankjes en de gezellige babbel zorgden voor een geslaagde avond. Meer moet dat niet zijn…
Zaterdagmorgen gingen onze kapsters nog op stage en in de namiddag hadden ze tijd om voor een laatste keer te shoppen. Wij vertrokken ‘s morgens vroeg al naar de markt en een aantal winkels zodat we in de namiddag nog wat tijd hadden om de stad te verkennen. We namen samen met enkele leerlingen tram 3t die gekend staat voor zijn sightseeingtour. We stapten af wanneer we “de zee” zagen. Sanni had ons verteld dat het ijs er nog dik genoeg is om op te wandelen en dat was het zeker! Wat een prachtig landschap! We maakten een unieke wandeling door de sneeuw. Vreemd om te beseffen dat je eigenlijk op de zee loopt!
’s Avonds gingen we als afsluiter van een geslaagde drie weken met alle leerlingen eten bij de Italiaan. Na dit gezellig etentje was het tijd om terug te keren naar ons appartement en onze koffers te pakken. De volgende morgen kwam de taxi ons om 6u15 (Fins uur) oppikken om ons naar de luchthaven te brengen. We landden om 10u45 in Zaventem. De meesten konden niet snel genoeg de uitgang vinden want vriendjes, ouders, broers en/of zussen stonden hen na drie weken op te wachten. Nadat we onze bagage van de band hadden gehaald, konden we de groep niet meer samen houden. In de aankomsthal stond een massa volk te wachten. De leerlingen verspreidden zich overal en wij bleven wat verweesd achter. De meeste leerlingen konden het zelfs niet meer opbrengen om hun medeleerlingen, roommates of leerkrachten goeiendag te zeggen. En dat is ontgoochelend als je samen een leuke tijd hebt beleefd…
