De laatste dagen in Helsinki!

Vrijdagmorgen begon onze dag fantastisch. We ontwaakten met zicht op een vers sneeuwtapijt en de laatste vlokjes dwarrelden nog naar beneden. Heerlijk! ’s Morgens verwachtten enkele meisjes van de schoonheidsverzorging ons in “hun” instituut omdat er die dag geen klanten waren. Mevrouw De Groote kreeg van Steffi een lichaamsbehandeling met een vacuümmassageapparaat. Hiermee wordt cellulite aangepakt en wordt er gezorgd voor lymfedrainage. Mevrouw Vercruysse en Rotey kregen een iets “simpeler” behandeling maar daarom niet minder zalig. Jessica nam het gezicht van mevrouw Vercruysse onder handen, Lore en Kelly het gelaat en de voeten van mevrouw Rotey.

Volledig relaxt konden we in de namiddag verder doen met onze stagebezoeken en onze prospectie voor volgend jaar. Een aantal leerlingen hadden hun laatste stagedag en namen – al dan niet met een traantje – afscheid van hun collega’s en stagementoren. ’s Avonds was er op de kamer van Steffi, Lore en Kelly een minifeestje voor de verjaardag van Lore. Hun kamer werd leuk versierd met ballonnen en slingers. Deze sfeer, de lekkere hapjes en drankjes en de gezellige babbel zorgden voor een geslaagde avond. Meer moet dat niet zijn…

Zaterdagmorgen gingen onze kapsters nog op stage en in de namiddag hadden ze tijd om voor een laatste keer te shoppen. Wij vertrokken ‘s morgens vroeg al naar de markt en een aantal winkels zodat we in de namiddag nog wat tijd hadden om de stad te verkennen. We namen samen met enkele leerlingen tram 3t die gekend staat voor zijn sightseeingtour. We stapten af wanneer we “de zee” zagen. Sanni had ons verteld dat het ijs er nog dik genoeg is om op te wandelen en dat was het zeker! Wat een prachtig landschap! We maakten een unieke wandeling door de sneeuw. Vreemd om te beseffen dat je eigenlijk op de zee loopt!

’s Avonds gingen we als afsluiter van een geslaagde drie weken met alle leerlingen eten bij de Italiaan. Na dit gezellig etentje was het tijd om terug te keren naar ons appartement en onze koffers te pakken. De volgende morgen kwam de taxi ons om 6u15 (Fins uur) oppikken om ons naar de luchthaven te brengen. We landden om 10u45 in Zaventem. De meesten konden niet snel genoeg de uitgang vinden want vriendjes, ouders, broers en/of zussen stonden hen na drie weken op te wachten. Nadat we onze bagage van de band hadden gehaald, konden we de groep niet meer samen houden. In de aankomsthal stond een massa volk te wachten. De leerlingen verspreidden zich overal en wij bleven wat verweesd achter. De meeste leerlingen konden het zelfs niet meer opbrengen om hun medeleerlingen, roommates of leerkrachten goeiendag te zeggen. En dat is ontgoochelend als je samen een leuke tijd hebt beleefd…

We zijn al week 3!

Het einde is in zicht! De meeste meisjes kijken al uit naar volgende zondag maar al bij al valt hun heimwee goed mee! De sfeer is goed! Iedereen amuseert zich en meer en meer leerlingen krijgen jobaanbiedingen en overwegen serieus om hier 1 jaar te komen werken en wonen! Teller staat voorlopig op drie!

Maandag bezochten we Skyo en onze leerlingen presenteerden vol overgave hun PowerPoint die ze in de les Engels hadden voorbereid. De Finse studenten luisterden aandachtig en af en toe was er plaats voor een grapje. We dachten dat we in de namiddag nog een aantal lessen konden bijwonen maar blijkbaar hadden de Finnen geen les. Moesten de meisjes nu echt opnieuw gaan shoppen?

Dinsdag en woensdag bezochten we alle stageplaatsen van de leerlingen en alle kritiek is eigenlijk lovend! We mogen trots zijn op onze leerlingetjes! Ze werken vol enthousiasme en blijven gemotiveerd! We gingen over de middag op prospectie in het Italiaans restaurant waar we zaterdagavond met de hele bende nog eens gezellig gaan eten. Wat een heerlijke verse pasta’s en slaatjes kregen we daar voorgeschoteld! Zeker en vast goedgekeurd en ook de Italiaanse bediening van mannelijk schoon zal onze meisjes kunnen bekoren! ’s Avonds werden we samen met onze haarstylisten verwacht op een show van L’oréal. Na de warme ontvangst met heerlijke hapjes en wijn konden we bewonderen hoe je de nieuwste kapsels kan knippen. Indrukwekkend om te zien maar dikwijls te extravagant om zo dagelijks over straat te lopen. Onze meisjes keurden, fotografeerden en maakten zelf instructiefiches van de kapsels. Leuk meegenomen en de avond sloten we af door gezellig bij te kletsen in een typisch Fins cafeetje.

Donderdag moesten onze meisjes niet gaan werken maar werden we opnieuw verwacht in Skyo. We zouden een les aromatherapie kunnen meevolgen maar doordat er zoveel Finse leerlingen niet kwamen opdagen, konden onze schoonheidsspecialisten en kapsters onmiddellijk zelf de aromatherapie uitvoeren en/of model zijn. Er was één iemand te kort dus kon mevrouw Vercruysse zich eens laten soigneren. Ze begon wel lichtjes te zweten wanneer de leerkracht na anderhalf uur zei dat de rollen werden omgekeerd. Ze onderging samen met de leerlingen haartooi haar eerste les massagetechnieken. Door af en toe eens te spieken bij de meisjes van SV, te imiteren en een woordje extra uitleg te vragen, lukte het wel. Mijn model Steffi is zelfs in slaap gevallen dus zooo slecht kon het niet zijn?!  OEF! Helsinki brengt ook voor de leerkrachten heel wat nieuwe ervaringen met zich mee! Zou een jobrotatie er nog kunnen inzitten?  Het was in elk geval voor iedereen heel leerrijk, plezant en relaxerend!

’s Avonds kregen we Sanni, onze Finse taalassistente van drie jaar geleden, op bezoek. Onze leerlingen stelden haar honderduit vragen over de Finse gewoonten en het leven in Helsinki. Ze wisselden hun ervaringen uit en de leerlingen die overwegen om hier te komen werken, konden zo wat meer te weten komen. Wanneer Sanni naar huis vertrok, begon het hier opnieuw te sneeuwen… Nog drie keer slapen…

DE BLOG VAN .......

Steffie Baeyens:De laatste week ging naar gevoel wat trager, iedereen verlangde namelijk om naar huis te kunnen.

Ook de laatste stagedag begon traag, maar eenmaal de leerkrachten er waren om model voor ons te komen liggen ging de tijd voorbij.
Wanneer we met onze behandeling klaar waren mochten ook wij naar huis. Wat goed uitkwam want ik en kelly moesten namelijk nog een feestje voor lore organiseren.
Iedereen uitgenodigt en de kamer versierd met slingers en ballonnen (in het roze natuurlijk :p) kon het feestje beginnen.
Zaterdagochtend genieten van ons laatste ontbijt samen. Om daarna de hele voormiddag te gaan shoppen en daarna op de zee te gaan lopen.


De zee was grotendeels nog bevroren en het ijs was zeker 1m dik. Toch was het niet glad doordat er nog een dikke laag sneeuw op lag.
Op het eerste zicht was het niet echt de zee waar we op wandelden, maar toen we op een andere plaats kwamen genoten we echt volledig van het uitzicht.
In de verte kon je namelijk zien waar er geen ijs meer lag en je kon het zien sneeuwen.
Na deze prachtige beelden van Helsinki gingen we met de volledige groep een laatste keer gaan eten in een gezellig en mooi italiaans restaurant. Toen het etentje er op zat gingen we allemaal terug naar ons appartement, er moesten namelijk nog valiezen gepakt worden. Want morgenochtend was daar geen tijd voor en zou ik zeker geen zin meer gehad hebben om mijn valies nog te maken.
Eenmaal aangekomen in Zaventem en onze koffers genomen, zagen velen hun familie al staan. Ik ook, mijn vriend, mama en stiefpapa stonden mij al op te wachten, mijn vriend met een cadeautje voor me in de hand. Hierna gingen we eerst langs naar zijn mama om vervolgens naar mijn tweede en grote verrassing te gaan, hij had een autotje voor mij gekocht :D


Kelly Olivier:
Zaterdag 13 maart

De voorlaatste dag was aangebroken !!!
Om 9u opgestaan en gaan shoppen :)
Nog wat souvensiers gekocht en we keerden terug.
Terug op het appartement kwam ik tot de conclusie dat de house cleaning mijn mooie handdoek van Snoopy had meegenomen pff :(
Snel naar de leerkrachten gegaan om te vragen wat ik moest doen.
Gelukkig heeft Mevr. Vercruysse naar de cleaning dienst gebeld en ze gaan mij handdoekje opsturen naar huis. Hopelijk komt hij veilig en wel aan...
Om 14u zijn we allemaal ( Steffi, Lore en ik) samen met de leerkrachten op de zee gaan wandelen.
Wat een prachtig uitzicht !!!
Na een heuse wandeling van ongeveer 3u zijn we teruggekeerd.
De mensen die niet mee waren hebben wat gemist ;)!
Daarna zijn me met ons 6jes nog een cotailtje gaan drinken Mmmmm heerlijk was hij!
Later op de avond zijn we dan met de volledige groep naar de Italiaan getrokken waar ik een pasta met scampi's heb gegeten. De maal was overheerlijk.
Dan terug naar het appartement gegaan en nog wat koffers gemaakt.
Vroeg ik het bedje gekropen want we moeten vroeg opstaan om naar huis te vertrekken.
Groetjes Kelly O.

Aflossing van de wacht!

De nieuwe ploeg is gearriveerd! Maar ook dat is niet zonder slag of stoot gebeurd ;) Vooraleer we eindelijk op het vliegtuig stapten, hadden we er al een stressvolle morgen opzitten… Mevrouw Rotey was al nerveus omdat mevrouw Vercruysse slechts 5 minuutjes voor de trein in Oostende vertrok, arriveerde. We waren wel beiden opgelucht toen we elkaars koffers zagen en wogen… Van allebei loodzwaar, aangevuld met nog een serieuze handbagage. Je weet nooit wie of wat je tegenkomt en we reizen tenslotte naar een koud land... Hilariteit alom, zeker toen we mevrouw De Groote in Brugge zagen wachten met een veeeeel beperktere valies… Het lachen verging ons wel een beetje toen we door de luidsprekers hoorden dat onze trein werd opgehouden. We misten onze aansluiting naar Zaventem met als gevolg dat we 50 minuten later dan gepland arriveerden op de luchthaven. We vreesden al dat we te laat waren om in te checken maar we mochten nog mee (ondanks het overgewicht van de koffers van mevrouw Rotey en Vercruysse)  De rij wachtenden na ons was wel heel beperkt. Geen tijd meer voor een koffietje, taxfreeshopping,… we mochten direct “boarden”. Aangekomen in Helsinki stond het ontvangstcomité ons op te wachten. Altijd leuk om een bekend gezicht te zien in een vreemd land. Klein probleempje: de bussen staakten. Mevrouw Verhelst regelde een airbustaxi en zo moesten we onze loodzware bagage ook niet sleuren… Opluchting in de ogen van mevrouw Rotey en Vercruysse  Onze twee collega’s overstelpten ons al onmiddellijk met “wilde” verhalen over hun belevenissen van de voorbije anderhalve week.
We werden verrast toen we ons ruim en gezellig appartementje (met sauna) zagen. We voelden ons al direct een beetje thuis. Onze lieve collegaatjes hadden overheerlijke spaghetti voor ons gekookt dus daar moesten we ons al geen zorgen over maken. Zo konden we op ons gemak goeiendag zeggen aan de leerlingen en verder gebrieft worden.
De volgende morgen werden we verwacht op onze partnerscholen. De meisjes van SV gingen mee met mevrouw De Groote en Vercruysse naar Skyo, de haartooimeisjes bezochten met mevrouw Verhelst, Rotey en meneer Thuyn Helpa.

Kimberly en Steffi demonstreerden aan een klasje Finnen hoe je gelnagels aanbrengt, de anderen “fantasielakten” de nagels van de overige meisjes. Iedereen luisterde geboeid en algauw ontstonden – zoals wij het helemaal kennen ;) – leuke gesprekken over valse wimpers, het Belgische en Finse schoolsysteem, …¬ En dat gebeurde allemaal in een zeer voortreffelijk Engels dus qua vakoverschrijdend werken kan dat tellen!

Skyo is een veel kleinere school dan het Ensorinstituut en maakt ook een heel gezellige indruk. Alle klassen zijn zeer goed uitgerust en hebben een andere bloemennaam. Ze worden ingericht en aangekleed volgens de kleur van deze bloem.


In de namiddag waren ze zo gastvrij dat we een lesje gelaatsverzorging mochten bijwonen. We wachtten vol enthousiasme af maar dat was eigenlijk een tegenvaller. De Finse leerlingen werkten op elkaar en de leerkracht gaf les in het Fins. Wij mochten observeren maar werden jammer genoeg niet bij de les betrokken. Hopelijk is het volgende week anders.
In Helpa was het toch ietsje anders. De Finnen zaten daar al vol spanning te wachten om op onze leerlingen en leerkrachten een manicure uit te voeren. We genoten ervan maar toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de methodes die wij aanleren op school veel en veeeeeeeeeeel beter zijn ;) Daarna kregen we nog een rondleiding en opnieuw viel ons de superuitrusting op.
Later in de namiddag bezochten de leerkrachten nog samen de stageplaatsen zodat we ook als nieuwe ploeg wisten waar we moesten zijn.
’s Avonds hadden we opnieuw wat tijd om verder bij te kletsen… 5 leerkrachten samen, leerlingen die een voor een langskwamen en de chat- en skypesessies met het thuisfront op de achtergrond zorgden voor een drukte van jewelste ;) We namen met spijt in het hart afscheid van onze twee collegaatjes en na een goede nachtrust kon de rust wat terugkeren.
’s Morgens namen we wat tijd om te acclimatiseren en in de namiddag maakten we goed ingeduffeld een wandeling door de stad. Die sneeuwbotjes waren toch niet overdreven om in onze valies te steken hoewel mevrouw Rotey nog altijd zeer blij is dat ze niet gesleurd heeft aan een paar lompe “moonboots”. Haar hakjes doorstaan het hier wonderwel en van uitglijden of vallen is nog geen sprake geweest. Na elf dagen verdient ze zeker en vast een prijs voor elegantste toerist op het ijs. Kleedjes, rokjes, hoge hakken doen het hier perfect en zij is dolgelukkig! Dat draagt in elk geval bij tot onze groepssfeer want we hadden er niet bij willen zijn, was dat toch niet gelukt…
Op onze weg bezochten we vrijdag en zaterdag de meisjes op hun stageplaats. De leerlingen van haartooi krijgen altijd maar meer vertrouwen van hun mentoren en mogen ook altijd maar meer doen. Ze worden bestempeld als een “professional”. Dus dat is zeker en vast een pluim voor de leerlingen zelf en de leerkrachten die dag in dag uit hun best doen om de leerlingen de beste technieken aan te leren. Eline heeft hier zelfs een jobaanbieding gekregen! Ze mag onmiddellijk blijven maar ook in september is ze hier meer dan welkom! Dus veel om over na te denken! Terug thuis zal ze alles eens goed overwegen. Is het vriendje bereid om een jaar te volgen? Is het betaalbaar om hier te wonen? Kan ze vrienden en familie zo lang missen? Een unieke kans die ze geen tweede keer zal krijgen…
De meisjes van schoonheidsverzorging hebben wat minder werk maar ze zijn creatief genoeg om zichzelf en elkaar bezig te houden als er geen klanten zijn. Ze zullen zelf in elk geval volledig gepeeld, geëpileerd, gewaxt, gemasseerd,… terugkeren naar huis.
Zaterdagavond was het na al dat zware werken eindelijk tijd voor een big party! Klein discussiepunt werd de plaats waar we naartoe gingen maar wij hebben heel professioneel de knoop doorgehakt ;) Probleem is natuurlijk dat je op veel plaatsen meer dan 21 jaar moet zijn om binnen te mogen. Nieuwe topjes en naaldhakken werden uit de kast gehaald, haren verlengd met extensions, wimpers gekruld, haar geföhnd… tot iedereen er piekfijn uitzag om te gaan dansen. Ook de krullen van mevrouw Vercruysse werden uitgebrusht en met de nieuwe krultangen uit Helsinki voorzien van “Beyoncekrullen”
De “Fabric” is een heel moderne en toffe club met verschillende zalen en verschillende muziekgenres. De smaken kwamen blijkbaar goed overeen want iedereen bleef in de R&B- zaal en proefde van de zelfgemaakte cocktails. Iedereen danste en liet zich gaan op de leuke beats. Het enige probleem waren de lastige jongens die het moeilijk hadden om van de meisjes af te blijven en zo soms echt vervelend waren. Maar het “samen sterk”-gevoel kwam snel boven en onze boze blikken lieten velen afdruipen…
Het werd een leuke avond! En zeker en vast omdat de harde kern wat langer wilde blijven en mevrouw Vercruysse zich dan maar “opofferde” om samen met de meisjes nog wat te dansen en ambetante jongens af te schepen… De terugweg naar huis te voet was veel minder want de stiletto’s begonnen hun tol te eisen. Sommigen sleepten zich bij -14 graden blootsvoets verder tot we na driekwartier thuis arriveerden. De bedjes lonkten zodat we ons opnieuw wat konden opwarmen.
Nadat we lang uitsliepen op zondagmorgen, verzamelden alle leerlingen om 15u op het appartement van de leerkrachten. Ze kregen hun zakgeld voor de laatste week en dat kwam voor velen geen moment te vroeg… We beslisten om samen te gaan bowlen maar maakten eerst een wandeling door de stad. De frisse buitenlucht en het winterzonnetje deden deugd. Op de bowlingbaan verdeelden we ons in vier groepen en hadden dolle pret. Enkel jammer dat sommigen op voorhand niet hadden bedacht dat bowlen en gelnagels geen ideale combinatie vormen . Shevy en Charlotte werden de winnaars van deze Ensorgame!
’s Avonds hadden we opnieuw afspraak op ons appartement om de PowerPointvoorstelling nog eens te oefenen. De meisjes zullen morgen immers aan de leerlingen van Skyo een aantal weetjes over België, het Ensorinstuut en de afdelingen haartooi en schoonheidsverzorging voorstellen.

OP DE REACTIES KUNNEN JULLIE DE BLOGJES VAN DE LEERLINGEN LEZEN!

Het vallende eendje en Saturdaynight Fever!!!

Dag 5: het vallende eendje

Vandaag werd het oriënteringsgevoel van Eddy op de proef gesteld. Hij ondernam een poging om vroeger naar huis te komen, met de nadruk op ONDERNAM.
We starten de dag met een veel te kort ontbijt, the housekeeping kwam ons al bij het ochtendgloren uit ons bed halen tot groot ongenoegen van sommige vrouwelijk, niet zo grote collega's ;-), het was veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te vroeg. Maar gelukkig hebben we allemaal geen last van een ochtendhumeur en gingen we er onmiddellijk tegenaan.
Toen we vertrokken richting tram werd het kantelvermogen van Eddy al serieus op de proef gesteld, waar gaetane kan van getuigen. Hij vloog haar meerdere malen in de armen onder het mom " ik gleed uit" ja ja ... Na heel wat gewiebel besloten wij (de vrouwen) dan ook om Eddy te ondersteunen wat ook nodig bleek. Bij elke bocht, of het gedachte aan een bocht, ging hij uit de bocht. Gelukkig konden we een bus nemen richting Skyo of we liepen daar nog. Skyo is trouwens gelegen op een erg idylische plek, veel sneeuw, veel ijs, blauwe hemel en een vallende Eddy. We konden zelfs getuige zijn van een innige omhelzing tussen Eddy en het raam van de refter, tot groot vertier van de leerlingen die op dat moment in de refter aan het lunchen waren.

Daarna moest het nog beginnen. Op de terugtocht besloot Eddy om eens vroeger naar huis te gaan en ondertussen boodschappen te doen. Want volgens hem, zijn wij pekkers (waar haalt hij dat idee ;-)) Allemaal goed en wel terwijl wij op een rustig tempo enkele stageplaatsen bezochten onderging eddy een helse tocht. Het startte al met uit het shoppingcentrum geraken zonder kleerscheuren, dat laatste gedeelte lukte maar het was ook alles. In plaats van uit het centrum te lopen liep hij onder de grond tot aan het station, wat hij helemaal niet door had tot hij boven de grond kwam en aan de andere kant van helsinki zat. Maar geen nood hij zag een tram nummer vier die (volgens hem dan toch) langs ons appartement passeerde. Dus een klein looppasje en een valpartijtje later zat hij op de tram, wat een prachtig zicht dacht hij, ik had nog nooit op deze gebouwen gelet. Een half uurtje later, wanneer hij dacht dat hij bijna aan het appartement moest zijn, begon hij het allemaal een beetje verdacht te vinden, zeker toen hij opeens de bus naar skyo passeerde die helemaal aan de verkeerde kant van de stad rijdt. OK het belletje begon te rinkelen, hij zat op de juiste tram maar in de verkeerde richting. Goed vlug uit de tram naar de overkant en een valpartijtje later zat hij dan uiteindelijk op de juiste tram. Op dat moment waren Gaetane en ik ook al terug op weg naar huis. (Het scheelde geen haar of we zaten op dezelfde tram, maar dan in de juiste richting). Uiteindelijk besloten we Eddy een beetje te laten bekomen en eens een winkeltje binnen te lopen waar we tot nog toe geen tijd voor hadden. Een handtasje, 2 portefeuilles en een jasje rijker stonden we terug buiten. Let wel, dit ging niet zonder slag of stoot, we deden er welgeteld twee uren over, zo lang dat de verkoopster medelijden had met me en me een glasje water aanbood, ook gaetane was uitgeput van het shoppen en vroeg een glaasje water, dat ze prompt leeggoot tussen de handschoenenmand en deel over mij, joepie want ik had het al zo warm...Maar geen gène dan vragen we gewoon nog een glaasje water...:-).

Al bij al kwamen we op een treffelijk uur thuis, eddy had kunnen uitrusten van zijn valpartij en Gaetane had geshopt en ik was al gewassen.
een drukgevulde en vermoeiende dag dus,
morgen zijn we er weer met meer meer
groetjes, moeder de gans met haar kuikens


Dag 6: dining, wining, clubbing... saterday night fever.

Haartooi zit goed, dat is wel het minste wat we konden zeggen vandaag. Toen we bij de stageplaatsen langsgingen enkel stralende gezichtjes,... wat zijn zij en wij blij. De hoofdbedoeling van ons bezoek aan Finland is al geslaagd voor de haartooiafdeling, nu nog de sv. Toen we deze stageplaatsen bezochten waren de gezichtjes ook stralend maar meestal was dit omdat ze zo blij waren ons te zien. (We zijn nog nooit zooooo graag gezien als nu ;-)) Bij skyo is alles super ok, maar de twee andere stageplaatsen zijn nog een beetje hun weg aan het zoeken. Wat eigenlijk ook normaal is omdat het het eerste jaar is dat ze deelnemen aan leonardo en nog niet goed weten wat onze leerlingen al kunnen. We spraken de stagementoren aan en geen nood, de behandelingen die werden uitgevoerd tot nog toe bleken perfect of nog beter dan perfect en volgende week, mogen ze erin vliegen.

Eenmaal we er ons van verzekerden dat alle leerlingen goed terecht waren, vonden we dat het wel eens tijd was om onszelf te verwennen met een etentje. Dat geniale idee moet je ons natuurlijk maar een keer zeggen of we zaten al een restaurant binnen. Ettelijke uurtjes en een burger en kippetje later stonden we terug op de stoep, MMMMM wat was dat lekker. Het enige waar we ons, meerbepaald Lore, terug aan mispakten was het, jawel, dessert. Ik herinnerde me dat ik daar eens een superlekker cakeje had gegeten met warme chocolade die er zo kwam uitgelopen als je er je leppel inzette. Eddy was onmiddellijk voor het idee gewonnen, Gaetane zei: mij ga je geen twee keer liggen hebben, en weer een halve praline krijgen zeker. Gezien de prijs het dubbele was van de vorige praline in stockmann, waren eddy en ik wel zeker van ons stuk. Verlangend keken we uit naar het warme chocoladegebakje dat we ondertussen al aan andere tafels zagen passeren. Op het moment dat onze speekselklieren zo begonnen te werken dat we het bijna niet meer hielden, kwamen ze daar met twee bordjes. Door de drukte kon de ober niet recht op ons af lopen, dus konden we nog niet zien wat er in ons bord lag. Het begrip "van een kale reis thuiskomen" is voor ons bij deze gelijkgesteld aan "dessert in Finland", ook hier kregen we drie miniscule koekjes waar je met veel verbeelding chocolade terug kon vinden pfffff. Gaetane hebben we nog nooit zo hartelijk horen lachen.

Ondertussen begonnen de leerlingen ons geleidelijk aan te stalken met de vraag wanneer we eindelijk thuis zouden komen want ze wilden uit. Rond half tien, toen we uiteindelijk in het hotel aankwamen stonden ze ons al volledig opgedirkt op te wachten. Haren in model, make-up perfect, hoge hakken en verder niemendalletjes... en wij als drie eskimo's het was een mooi zicht moet ik zeggen. In speedtempo stoomden Gaetane en ik ons klaar om het concurrentieniveau toch iets haalbaarder te maken. Eddy besloot om zijn kippenren alleen los te laten en zich terug te trekken op de kamer met een boekje.
Na een helse supergevaarlijke (lees op veel te hoge hakken op ijs) tocht kwamen we toch aan bij de 'blijkbare' place to be. Het salsa Caliente club, waar een hiphopper bezig was de zaal op te hitsen, bleek een schot in de roos. De meisjes amuseerden zich kostelijk, terwijl wij (leerkrachten) het geheel gaande sloegen van achter glas (we waren precies vissen in een bokaal). Kort gezegd: het was een super leuke avond: de leerlingen konden dansen, de leerkrachten konden tetteren, en de stagementoren en teamleden vanop de stageplaatsen konden op een andere manier de leerlingen leren kennen.
morgen zijn we er weer met meer meer
groetjes de dessertlovers
Dag 7: fire... you teach me to burn ;-)

Vandaag hadden we geen echte activiteit op het programma staan, dachten we, dat was buiten het exceptionele kooktalent van de indieërs in het B-gebouw gerekend. Na het avondje uit gisterenavond besloten we de dag rustig te starten met een uitgebreid ontbijt. (let wel, ons ontbijt namen we een ruime tijd na lunchtijd omdat we zolang lagen te praten in ons bedje deze morgen) Opeens hoorden we een schel geluid, we keken alledrie naar elkaar en riepen synchroon BRAND!!!!

Het was maar een woord, Eddy vloog de deur uit, niet volledig beseffende dat hij enkel zijn lange onderbroek en een t-shirtje droeg, op blote voeten stormde hij de trap af roepende brand, brand, brand,... ik moet zeggen een sirene had het zeker niet beter gekund, want hij kwam er luidkeels bovenuit. Gaetane en ik die iets georganiseerder waren, hebben toch de reflex gehad om schoenen en een jas aan te trekken. De jas van Gaetane was wel haar kamerjas, maar kom het kon ermee door. We liepen ( en echt liepen) alle kamers af met de boodschap, jas aan, schoenen aan, sleutel mee, deur toe en naar beneden. Gelukkig waren de meisjes al gewoon aan brandoefeningen van school, en deden ze vlotjes wat we hen vroegen, tegendeel sommige onder hen stonden al lang beneden voor wij aankwamen. Op de weg naar beneden kwamen we Indieërs tegen die ook in ons gebouw zaten, die ons bekeken alsof een carnavalstoet passeerde, ik riep hen toe fire, fire en zij antwoorden met zijn vieren: yes, yes met een grote smile maar ze bleven op hun gemak staan????!!!!!. Eens buiten, iedereen geteld, keken we rond en zagen we dat iedereen van de leerlingen in zijn pyjama was, inclusief leerkrachten (lange onderbroek niet te na gelaten natuurlijk;-)) Iedereen was naar buiten gestormd en had enkel het hoogst nodig mee, voor onze leerlingen betekende dit hun nieuwe Geuss handtas!! en hun fototoestel. Trillende Eddy wekte wel heel wat medelijden van het leerlingenteam waardoor hij prompt slofjes kreeg met strikjes op, een dikke gebreide sjaal en een roze beremuts.

Ik moet zeggen voor dat zicht alleen zouden Gaetane en ik onmiddellijk het brandalarm terug aansteken,... hilarisch. Geen nood gezien de vele fototoestellen van de leerlingen zal er zeker een foto op de blog verschijnene. Na een kleine tien minuutjes kwam het securtityteam alles controleren en wat bleek; het zal wel dat de Indieërs veel pret hadden met ons, het waren namelijk zij die zo'n erg pikant eten gemaakt hadden, waardoor het alarm was afgegaan.

Maar goed, een goede fitnessoefening en een klein halfuurtje later zaten we terug aan de ontbijttafel nog altijd aan het lachen met de gedachte aan eddy in de sneeuw.
Door onze moed en doorzetting besloten de meisjes om boodschappen mee te brengen voor ons (zijn ze niet lief ), in ruil houden we morgen een pannenkoekenavond op ons appartement,... hoe zal dat aflopen.
(by the way ondertussen ontdekten we ook dat eddy de perfecte opvolger is voor een nieuwe "herbal essence" reclame, wanneer hij een koude douche neemt na een sauna ;-))
Morgen zijn we er weer met meer meer,
vele groetjes the firedepartement en onze sirene.