VERSLAG VAN DE LEERKRACHTEN!

dag 3: de dag der electriciteit:



Vandaag begon de dag al spannend, Mevr. Vanderbeken besloot het lot te tarten meer bepaald "het electrisch lot". Tijdens het ontbijt kon ze ons al verbazen met een koud staaltje en de vraag hoe goed komen een broodrooster en een mes (die je er lekker in stopt terwijl het brood aan het roosteren is) overeen. Verbazing allom. Wat een lef!!!!!! Gezien de veelvuldige vonken en rook kon ze uiteindelijk constateren dat dit waarschijnlijk niet de beste manier was. Toch probeerde ze nog een tweede keer, hierna had ze eigenlijk geen haardroger meer nodig want haar froufrou stond al serieus in de lucht desondanks besloot het lot een tweede keer te tarten. Dit maal in de badkamer waar ze met haar voetjes lekker in het water stond (die uit de douche gelopen was ) kwestie van goed te geleiden voor de kenners, besloot ze haar haar te drogen. Ok tot zover zo niemand dit al na doen maar nu komt het, wanneer de haardroger werd aangestoken doken mr. Thuyn en ik spontaan onder tafel. Moesten we gekund hebben, we gingen naar het toilet maar we durfden niet want mevr. Vanderbeken was nog steeds zich van geen kwaad bewust, en bleef pogingen ondernemen om haar froufrou in oorspronkelijk staat te krijgen. (kleine noot: toen waren we nog geen half uur op, en we zagen al twee keer ons leven passeren.)




Maar goed wij twee zo wit als een lijk, mevr. Vanderbeken met haar froufrou op zijn plaats (na verschillende gevaarlijke pogingen) naar beneden waar de leerlingen ons al stonden op te wachten. We twijfelden even of we de tram zouden nemen, maar toen we zagen dat de deuren electrisch openden durfden mr. Thuyn en ik al niet meer, Mevr. Vanderbeken verstond niet waarom. Gevolg met zijn allen te voet richting stad. We bezochten japona, het instituut waar twee van onze leerlingen stage zullen volgen. Ook hier bleef het lot ons volgen. De electrische lift ( die max. 4 personen kon dragen, de ademnood al niet in rekening genomen) wou Mevr. Vanderbeken wel eens uittesten met zijn vijven. Voor de rit omhoog heb ik toch even gepast, de rit omlaag ondernamen we wel (het enig wat kon gebeuren volgens Mr. Thuyn was dat we sneller beneden zouden zijn).


We waren al snel (zie hierboven) terug uit de lift, met als gevolg dat we te vroeg op de volgende afspraak waren, dus besloten we een wandelingtje te maken door het shoppingcentrum. DIT HADDEN WE BETER NIET GEDAAN, Mevr. Vanderbeken rook van een afstand electrische krultangen, en ja hoor, opeens zat ze al op de stoel handschoen op de grond gegooid, handtas erbij en doe maar, hoe meer electriciteit hoe liever. Gevolg vijf krultangen later en te laat kwamen we terug buiten.


De echte uitdaging van de dag moest toen nog beginnen, kaartjes kopen voor de bus, de loketbediende zal het geweten hebben. Ze vroeg ons van welk land we waren waarschijnlijk om een bordje te kunnen uithangen verboden voor belgen. We namen ongeveer een enorm verwarrend uur van haar tijd in beslag. Maar als het puntje bij het paaltje kwam, hadden we onze tickets. En daar had je het weer, electrische wc's, hoe bedenken ze het toch. Gelukkig konden we Mevr. Vanderbeken afleiden en langs de andere kant naar buiten glippen. oef... weer een jaar langer leven.


Goed uiteindelijk busje naar skyo, hallo, hey, hallo, busje terug naar het station voila dit was ons bezoek aan skyo, de school voor schoonheidsspecialisten. Het was er rustig omdat de finnen deze week vakantie hebben.

joepie, joepie, op naar het avondeten, opgewarmde spaghetti wat kan daar verkeerd mee gaan... niets zou je zeggen, maar dat was buiten de ongelofelijk creativiteit en scherpzinnigheid van Mevr. Vanderbeken gerekend. Vraagje hoe warm je best spaghetti op?: a je zet de spaghetti op een kleine vuurtje en je roert in de pan, b je zet de spaghetti op een iets hoger vuurtje en je roert voortdurend in de pan of c je zet de spaghetti volle bak en kruipt in je bed.


RARA... wat denk je. Mr. Thuyn en ik ijverig aan het werk om een blog te schrijven, begonnen opeens vreemde geluiden te horen. Vreemd zei mr.thuyn dat is hier de eerste keer dat ik de buren hoor. 5 minuten later zeg ik vreemd dat is hier de eerste keer dat ik het eten ruik van de buren, het zal wel niet zo lekker zijn, het ruikt nogal verbrand. Mevr. Vanderbeken rook en hoorde niets. Toen de zwarte rook onze kamer kwam binnen gedreven begonnen we dit toch wel al een beetje heel erg raar te vinden. Tot ik opeens naar het toilet moest maar deze niet meer kon vinden, onze spaghetti stond volle bak op het vuur terwijl de kok van dienst volle bak aan het lezen was wat we op de blog hadden geschreven. Redden wat er te redden viel, gelukkig hadden we een grote ijsvoorraad die morgen zeker aangevuld zal moeten worden. MAAR; het was lekker ;-)


Moraal van het verhaal Mevr. Vanderbeken is een deardevil.
Dit was het voor vandaag morgen meer weer met meer...
groetjes het elektroschock team


dag 4: mini me, maxi food
Wat een zalige nacht, gewekt worden met de geur van verse koffie en toast wat wil een mens nog meer. Eddy onze huiskok (gezien de omstandigheden van gisterenavond) heeft zijn dames verwend. We moesten natuurlijk onze grote voorraad nieuwe tangen uitproberen. Met als gevolg verlieten we (door de magische handen van Mr. thuyn) allemaal het appartement als miss world (behalve Mr thuyn hij was mister world)
We bezochten alle stageplaatsen van haartooi en een stageplaats van schoonheidsverzorging en tot nu toe viel alles goed mee. Er was werk, er werd hier en daar iets aangeleerd, kortom voor een eerste dag mogen we niet klagen. Een van onze leerlingen kreeg zelf al een aanbieding om hier te werken tijdens de zomer, ferm hééééé. (en net in het salon met die knappe gast hihi).
Na zo een goede stagedag vonden we dat we wel iets verdiend hadden. We zagen het groots meer bepaald in de vorm van chocolade. In stockmann herinnerde ik me, kon je erg lekkere chocolademelk krijgen. Goed, dat gingen we dus doen. Omdat we ons als Belgen al niet zo populair gemaakt hadden bij het busloket besloten we ons als nederlanders te gedragen. We bestelden één taartje voor drie een chocoladetaartje gevuld met crème bruléé mmmmmmmmmmmmmmmm lekker. De verwachtingen waren hoog gespannen en we wachten en wachten en toen eindelijk kwamen ze daa; een enorm bord werd op onze tafel geschoven met in het midden van het bord een prachtige glanzende met nootjes bedekte...mini-praline. Nog nooit in heel ons leven hebben we zo'n kleine hapjes genomen, geloof het of niet maar we presteerden het om twee uur met drie personen aan één praline te eten plus te verdikken. Dit merkten we toen Mevr. Vanderbeken en Mevr. Verhelst naar het toilet moesten. Toen Mevr. Vanderbeken op een elegante wijze naar het toilet flaneerde volgde Mevr. Verhelst die eventjes over het hoofd had gezien dat Mevr. Vanderbeken tussen 2 miniscule palen was gelopen. Dit besefte ze pas halfweg tussen de palen, toen ze het oorverdovende geschater van Mr. Thuyn niet meer kon miskennen, die de situatie al vroeger had ingeschat. Met adem ingehouden slaagde ze er toch in de toiletten te bereiken. Eenmaal op het toilet besefte ze dat het haar beurt was om te lachen toen ze alle zwevende voetjes vanonder de deuren zag bengelen, de toiletpotten waren veel te hoog voor sommigen onder ons ;-)...


morgen zijn we er weer met meer weer meer..
groetjes the beyonce dream team ;-)